«كانَتْ اُمِّي قاعِدَهً عِنْدَ جِدارٍ فَتَصَدَّعَ الجِدار وَ سَمِعْنا هِدِّهً شَديْدهً فَقالَتْ بِيَدِها: لا وَ حقَّ المُصْطَفي ما اَذِنَ اللّه‏ُ لَكَ فِي السُّقُوطْ، فَبَقِيَ مُعَلَّقا فِي الْجوِّ حَتّي جازَتْهُ، فَتَصَدَّقَ أبي عَنْها بِمَائَه دِيْنارٍ؛(1)


امام باقر(ع) فرمودند: مادرم كنار ديواري نشسته بود، ناگاه ديوار شكاف برداشت و صداي مهيبي به گوش رسيد، مادرم با دستش اشاره كرد و گفت: نه، به حقّ مصطفي. خداوند به تو اجازه فرو افتادن ندهد. پس ديوار در هوا معلق ماند، تا آنگاه كه از كنار آن گذشت. پس پدرم (امام سجاد(ع)) به سبب دفع آن خطر، صد دينار صدقه داد.»


   صديقه:
يكي از ويژگيها و القاب شريف اين بانوي بزرگوار «صديقه» است. امام صادق(ع) پيشواي ششم شيعيان، روزي از جده خويش ياد نموده و در باره‏ اش فرمودند :
«كانَتْ صِدِيْقَهً لَمْ تُدْرِكْ فِي آلِ الْحَسَنِ مِثْلُها؛(2)؛ او زني راستگو بود كه در خاندان امام حسن زني همانند او يافت نشد.»
در اين حديث شريف براي اين بانوي گرانقدر دو ويژگي ممتاز ذكر شده است:
يكي صديقه و ديگري نمونه و ممتاز بودن در خاندان امام حسن(ع).
در معني صديقه نوشته ‏اند كه؛ زني كه در حدّ اعلي، حقّ را تصديق كند، صديقه مي‏ گويند.(3)
«صديقين» گروهي هستند كه با انبياء، صالحين و شهداء همراه و هم‏قافله‏اند، اينان قافله‏ سالار كوي الهي ‏اند.(۴)
در آيه ۶۹ سوره نساء، «صديقين» در رديف نبيين، شهداء و صالحين قرار گرفته ‏اند.


امام صادق(ع) در جايي ديگر مي‏ فرمايد: «كانَتْ مِمَنْ آمَنَتْ و آتَّقَتْ و اَحْسَنَتْ و اللّه‏ يحب الْمُحْسِنين؛(5)
او از زنان مؤمنه، پرهيزكار و نيكوكار بود و خداوند نيكوكاران را دوست دارد.»


در آخر پست یک شما را دعوت به یک روایت از ایشان درباره علائم قبل ظهور می کنم:


سَمعْتُ بِنْت الْحَسَنِ بنِ‏ عَلي عليهماالسلام تَقُول:
«لا يَكُونُ هذا الاَمْرُ الَّذي تَنْتَظِرُونَ حَتّي يَبْرَأ بَعْضُكُم مِنْ بَعْضٍ وَ يَلْعَن بَعْضُكُم بَعْضَا وَ يَتْفَل بَعْضُكُم فِي وَجْهِ بَعْضٍ وَ حَتّي يَشْهَدَ بَعْضُكُم بِالكُفْرِ عَلي بَعْضٍ.
قُلْتُ: ما فِي ذلِكَ الخَيْر؟ قالَ: اَلْخَيْرُ كُلُّه فِي ذلِكَ عِنَدَ ذلِكَ يَقُومُ قائِمنا فَيَرْفَعُ ذَلِكَ كُلُّه؛(6)
عميره دختر نفيل مي‏گويد:
شنيدم كه دختر حسن بن‏ علي(ع) فرمود:
ظهوري كه منتظر آن هستيد تحقق پيدا نمي ‏كند تا آن زمان كه بعضي از شما از بعضي ديگر دوري كنند و برخي از شما برخي ديگر را لعن كنند و گروهي از شما آب دهان بر صورت گروهي ديگر بيندازد؛ تا آنجا كه جمعي از شما بر كفرِ جمعي ديگر شهادت دهند.
پرسيدم: در آن زمان خير در چيست؟
فرمود: خير تمامش در ظهور است. در آن روز قائم ما قيام مي‏ كند و تمام آن دشمنيها را از بين مي ‏برد.»


بر اساس اين حديث شريف در باره فاطمه بنت الحسن دو نكته اهميت دارد:
يكي آنكه طبق سند روايت، فرد يا افرادي از زنان از محضر اين بانوي گرانقدر استفاده علمي و معنوي مي‏برده‏اند. چنانكه عميره، دختر نفيل، شاگرد اين بانوي بزرگوار بوده است. ديگر آنكه متن حديث نشان از كرامت اين بانوي والامقام و علم او به برخي از حوادث آينده است.


وفات
تاريخ در باره وفات و محل دفن اين بانوي بزرگوار تصريح و حتي اشاره‏اي نكرده است. البته اگر به گذشته ‏ها بازگرديم و اوراقي از تاريخ آن عصر را مطالعه كنيم، در مي‏ يابيم كه شدت اختناق بني‏ اميه به گون ه‏اي بوده كه امروزه ما نمي ‏توانيم خبري از زمان يا محل وفات آن بزرگوار به دست آوريم.

منابع:
(1)- ثقة الاسلام كلينى، الكافي، 8 جلد، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 هجرى شمسی، ج : 1 ص : 469.
(2)- همان.
(3)- معارف و معاريف، ج۶، ص۶۷۱، البته نقل شده كه نام صديقه را امام سجاد(ع) بر وي گذاشت. حياه‏الامام محمد باقر عليه‏السلام، باقر شريف القرشي، بيروت، دارالبلاغه، ج۱، ص۱۹.
(4)- زن در آيينه جلال و جمال، ص۱۶۸، آيه‏اللّه‏ جوادي آملي، مركز نشر اسراء، ۱۳۷۵ش.
(5)- ثقة الاسلام كلينى، الكافي ج : 1 ص : 472.
(6) -علامه مجلسى، بحار الأنوار، 110 جلد، مؤسسة الوفاء بيروت - لبنان، 1404 هجرى قمری- بحارالأنوار ج : 52 ص : 115 .